Jérémie - Caput 12

Jérémie 12.1 iustus quidem tu es Domine si disputem tecum verumtamen iusta loquar ad te quare via impiorum prosperatur bene est omnibus qui praevaricantur et inique agunt Jérémie 12.2 plantasti eos et radicem miserunt proficiunt et faciunt fructum prope es tu ori eorum et longe a renibus eorum Jérémie 12.3 et tu Domine nosti me vidisti me et probasti cor meum tecum congrega eos quasi gregem ad victimam et sanctifica eos in die occisionis Jérémie 12.4 usquequo lugebit terra et herba omnis regionis siccabitur propter malitiam habitantium in ea consumptum est animal et volucre quoniam dixerunt non videbit novissima nostra Jérémie 12.5 si cum peditibus currens laborasti quomodo contendere poteris cum equis cum autem in terra pacis secura fueris quid facies in superbia Iordanis Jérémie 12.6 nam et fratres tui et domus patris tui etiam ipsi pugnaverunt adversum te et clamaverunt post te plena voce ne credas eis cum locuti fuerint tibi bona Jérémie 12.7 reliqui domum meam dimisi hereditatem meam dedi dilectam animam meam in manu inimicorum eius Jérémie 12.8 facta est mihi hereditas mea quasi leo in silva dedit contra me vocem ideo odivi eam Jérémie 12.9 numquid avis discolor hereditas mea mihi numquid avis tincta per totum venite congregamini omnes bestiae terrae properate ad devorandum Jérémie 12.10 pastores multi demoliti sunt vineam meam conculcaverunt partem meam dederunt portionem meam desiderabilem in desertum solitudinis Jérémie 12.11 posuerunt eam in dissipationem luxitque super me desolatione desolata est omnis terra quia nullus est qui recogitet corde Jérémie 12.12 super omnes vias deserti venerunt vastatores quia gladius Domini devoravit ab extremo terrae usque ad extremum eius non est pax universae carni Jérémie 12.13 seminaverunt triticum et spinas messuerunt hereditatem acceperunt et non eis proderit confundemini a fructibus vestris propter iram furoris Domini Jérémie 12.14 haec dicit Dominus adversum omnes vicinos meos pessimos qui tangunt hereditatem quam distribui populo meo Israhel ecce ego evellam eos de terra eorum et domum Iuda evellam de medio eorum Jérémie 12.15 et cum evellero eos convertar et miserebor eorum et reducam eos virum ad hereditatem suam et virum in terram suam Jérémie 12.16 et erit si eruditi didicerint vias populi mei ut iurent in nomine meo vivit Dominus sicut docuerunt populum meum iurare in Baal aedificabuntur in medio populi mei Jérémie 12.17 quod si non audierint evellam gentem illam evulsione et perditione ait Dominus

Jérémie : Caput 12

Reflection on Jeremiah Chapter 12

Chapter 12 of the Book of Jeremiah raises a profound and timeless question: why do the wicked prosper while the righteous suffer? The prophet Jeremiah, overcome with deep lamentation, ponders this apparent injustice and seeks to understand divine justice in a world where the wicked seem to triumph.

Jeremiah's Lament

In this chapter, Jeremiah expresses his sorrow at the success of the wicked, highlighting the paradox of their prosperity. He turns to God, eager to understand why the unrighteous continue to live and rise in power. Jeremiah's inner struggle, similar to Job's, is an invitation to reflect on the nature of suffering and divine justice.

God's Response

God's response to Jeremiah is both comforting and provocative. It reminds us that God's plan extends beyond our immediate understanding. God promises judgment, but also future restoration, thus emphasizing that there is no forgetfulness on the part of the Lord. This chapter encourages us to meditate on God's patience and the hope of redemption.

Related Biblical Themes

We invite you to meditate on five biblical passages that shed light on the difficult themes addressed in Jeremiah 12:

Meditating on these passages, we are invited to deepen our understanding of divine justice, to acknowledge our own suffering, and to hope in God's great plan for humanity. May this reflection guide us to a deeper faith and renewed trust in God's goodness.