Ézéchiel - Caput 12

Ézéchiel 12.1 et factus est sermo Domini ad me dicens Ézéchiel 12.2 fili hominis in medio domus exasperantis tu habitas qui oculos habent ad videndum et non vident et aures ad audiendum et non audiunt quia domus exasperans est Ézéchiel 12.3 tu ergo fili hominis fac tibi vasa transmigrationis et transmigrabis per diem coram eis transmigrabis autem de loco tuo ad locum alterum in conspectu eorum si forte aspiciant quia domus exasperans est Ézéchiel 12.4 et efferes foras vasa tua quasi vasa transmigrantis per diem in conspectu eorum tu autem egredieris vespere coram eis sicut egreditur migrans Ézéchiel 12.5 ante oculos eorum perfodi tibi parietem et egredieris per eum Ézéchiel 12.6 in conspectu eorum in umeris portaberis in caligine effereris faciem tuam velabis et non videbis terram quia portentum dedi te domui Israhel Ézéchiel 12.7 feci ergo sicut praeceperat mihi vasa mea protuli quasi vasa transmigrantis per diem et vespere perfodi mihi parietem manu in caligine egressus sum et in umeris portatus in conspectu eorum Ézéchiel 12.8 et factus est sermo Domini ad me mane dicens Ézéchiel 12.9 fili hominis numquid non dixerunt ad te domus Israhel domus exasperans quid tu facis Ézéchiel 12.10 dic ad eos haec dicit Dominus Deus super ducem onus istud qui est in Hierusalem et super omnem domum Israhel quae est in medio eorum Ézéchiel 12.11 dic ego portentum vestrum quomodo feci sic fiet illis in transmigrationem et captivitatem ibunt Ézéchiel 12.12 et dux qui est in medio eorum in umeris portabitur in caligine egredietur parietem perfodient ut educant eum facies eius operietur ut non videat oculo terram Ézéchiel 12.13 et extendam rete meum super illum et capietur in sagena mea et adducam eum in Babylonem in terram Chaldeorum et ipsam non videbit ibique morietur Ézéchiel 12.14 et omnes qui circa eum sunt praesidium eius et agmina eius dispergam in omnem ventum et gladium evaginabo post eos Ézéchiel 12.15 et scient quia ego Dominus quando dispersero illos in gentibus et disseminavero eos in terris Ézéchiel 12.16 et relinquam ex eis viros paucos a gladio et fame et pestilentia ut narrent omnia scelera eorum in gentibus ad quas ingredientur et scient quia ego Dominus Ézéchiel 12.17 et factus est sermo Domini ad me dicens Ézéchiel 12.18 fili hominis panem tuum in conturbatione comede sed et aquam tuam in festinatione et maerore bibe Ézéchiel 12.19 et dices ad populum terrae haec dicit Dominus Deus ad eos qui habitant in Hierusalem in terra Israhel panem suum in sollicitudine comedent et aquam suam in desolatione bibent ut desoletur terra a multitudine sua propter iniquitatem omnium qui habitant in ea Ézéchiel 12.20 et civitates quae nunc habitantur desolatae erunt terraque deserta et scietis quia ego Dominus Ézéchiel 12.21 et factus est sermo Domini ad me dicens Ézéchiel 12.22 fili hominis quod est proverbium istud vobis in terra Israhel dicentium in longum differentur dies et peribit omnis visio Ézéchiel 12.23 ideo dic ad eos haec dicit Dominus Deus quiescere faciam proverbium istud neque vulgo dicetur ultra in Israhel et loquere ad eos quod adpropinquaverint dies et sermo omnis visionis Ézéchiel 12.24 non enim erit ultra omnis visio cassa neque divinatio ambigua in medio filiorum Israhel Ézéchiel 12.25 quia ego Dominus loquar quodcumque locutus fuero verbum et fiet non prolongabitur amplius sed in diebus vestris domus exasperans loquar verbum et faciam illud dicit Dominus Deus Ézéchiel 12.26 et factus est sermo Domini ad me dicens Ézéchiel 12.27 fili hominis ecce domus Israhel dicentium visio quam hic videt in dies multos et in tempora longa iste prophetat Ézéchiel 12.28 propterea dic ad eos haec dicit Dominus Deus non prolongabitur ultra omnis sermo meus verbum quod locutus fuero conplebitur dicit Dominus Deus

Ézéchiel : Caput 12

Ezekiel's Prophetic Message: A Call to Reflection

Ezekiel chapter 12 uses powerful symbolic actions to illustrate the exile of the people of Israel. Through dramatic gestures, God highlights the tragic future of Jerusalem. Ezekiel, by organizing an escape and trembling while eating, symbolizes the inevitable fate of the people and King Zedekiah.

Resistance and Disbelief

This chapter addresses Israel's persistent disbelief, emphasizing the certainty and imminence of divine judgment. Ezekiel's dramatizations seek to overcome the people's resistance to the prophetic message. Their hardened hearts are confronted with a call to repentance and an awareness of the reality of their situation.

Reflection on Five Bible Passages

Let's reflect together on five biblical passages that resonate with the symbols and warnings of this provocative chapter:

Through these passages, we are invited to meditate on the significance of prophetic messages and to open our hearts to the revelation of divine truth. May these reflections guide us toward a deeper understanding of our faith and our responsibility in the face of God's warnings.