2 Chroniques - Caput 6

2 Chroniques 6.1 tunc Salomon ait Dominus pollicitus est ut habitaret in caligine 2 Chroniques 6.2 ego autem aedificavi domum nomini eius ut habitaret ibi in perpetuum 2 Chroniques 6.3 et convertit faciem suam et benedixit universae multitudini Israhel nam omnis turba stabat intenta et ait 2 Chroniques 6.4 benedictus Dominus Deus Israhel qui quod locutus est David patri meo opere conplevit dicens 2 Chroniques 6.5 a die qua eduxi populum meum de terra Aegypti non elegi civitatem de cunctis tribubus Israhel ut aedificaretur in ea domus nomini meo neque elegi quemquam alium virum ut esset dux in populo meo Israhel 2 Chroniques 6.6 sed elegi Hierusalem ut sit nomen meum in ea et elegi David ut constituerem eum super populum meum Israhel 2 Chroniques 6.7 cumque fuisset voluntatis David patris mei ut aedificaret domum nomini Domini Dei Israhel 2 Chroniques 6.8 dixit Dominus ad eum quia haec fuit voluntas tua ut aedificares domum nomini meo bene quidem fecisti habere huiuscemodi voluntatem 2 Chroniques 6.9 sed non tu aedificabis domum verum filius tuus qui egredietur de lumbis tuis ipse aedificabit domum nomini meo 2 Chroniques 6.10 conplevit ergo Dominus sermonem suum quem locutus fuerat et ego surrexi pro David patre meo et sedi super thronum Israhel sicut locutus est Dominus et aedificavi domum nomini Domini Dei Israhel 2 Chroniques 6.11 et posui in ea arcam in qua est pactum Domini quod pepigit cum filiis Israhel 2 Chroniques 6.12 stetit ergo coram altare Domini ex adverso universae multitudinis Israhel et extendit manus suas 2 Chroniques 6.13 siquidem fecerat Salomon basem aeneam et posuerat eam in medio basilicae habentem quinque cubitos longitudinis et quinque cubitos latitudinis et tres cubitos in altum stetitque super eam et deinceps flexis genibus contra universam multitudinem Israhel et palmis in caelum levatis 2 Chroniques 6.14 ait Domine Deus Israhel non est similis tui Deus in caelo et in terra qui custodis pactum et misericordiam cum servis tuis qui ambulant coram te in toto corde suo 2 Chroniques 6.15 qui praestitisti servo tuo David patri meo quaecumque locutus fueras ei et quae ore promiseras opere conplesti sicut et praesens tempus probat 2 Chroniques 6.16 nunc ergo Domine Deus Israhel imple servo tuo patri meo David quaecumque locutus es dicens non deficiet ex te vir coram me qui sedeat super thronum Israhel ita tamen si custodierint filii tui vias suas et ambulaverint in lege mea sicut et tu ambulasti coram me 2 Chroniques 6.17 et nunc Domine Deus Israhel firmetur sermo tuus quem locutus es servo tuo David 2 Chroniques 6.18 ergone credibile est ut habitet Deus cum hominibus super terram si caelum et caeli caelorum non te capiunt quanto magis domus ista quam aedificavi 2 Chroniques 6.19 sed ad hoc tantum facta est ut respicias orationem servi tui et obsecrationem eius Domine Deus meus audias et preces quas fundit famulus tuus coram te 2 Chroniques 6.20 ut aperias oculos tuos super domum istam diebus et noctibus super locum in quo pollicitus es ut invocaretur nomen tuum 2 Chroniques 6.21 et exaudires orationem quam servus tuus orat in eo exaudi preces famuli tui et populi tui Israhel quicumque oraverit in loco isto et exaudi de habitaculo tuo id est de caelis et propitiare 2 Chroniques 6.22 si peccaverit quispiam in proximum suum et iurare contra eum paratus venerit seque maledicto constrinxerit coram altari in domo ista 2 Chroniques 6.23 tu audies de caelo et facies iudicium servorum tuorum ita ut reddas iniquo viam suam in caput proprium et ulciscaris iustum retribuens ei secundum iustitiam suam 2 Chroniques 6.24 si superatus fuerit populus tuus Israhel ab inimicis peccabunt enim tibi et conversi egerint paenitentiam et obsecraverint nomen tuum et fuerint deprecati in loco isto 2 Chroniques 6.25 tu exaudi de caelo et propitiare peccato populi tui Israhel et reduc eos in terram quam dedisti eis et patribus eorum 2 Chroniques 6.26 si clauso caelo pluvia non fluxerit propter peccata populi et deprecati te fuerint in loco isto et confessi nomini tuo et conversi a peccatis suis cum eos adflixeris 2 Chroniques 6.27 exaudi de caelo Domine et dimitte peccata servis tuis et populi tui Israhel et doce eos viam bonam per quam ingrediantur et da pluviam terrae quam dedisti populo tuo ad possidendum 2 Chroniques 6.28 fames si orta fuerit in terra et pestilentia erugo et aurugo et lucusta et brucus et hostes vastatis regionibus portas obsederint civitatis omnisque plaga et infirmitas presserit 2 Chroniques 6.29 si quis de populo tuo Israhel fuerit deprecatus cognoscens plagam et infirmitatem suam et expanderit manus suas in domo hac 2 Chroniques 6.30 tu exaudi de caelo de sublimi scilicet habitaculo tuo et propitiare et redde unicuique secundum vias suas quas nosti eum habere in corde suo tu enim solus nosti corda filiorum hominum 2 Chroniques 6.31 ut timeant te et ambulent in viis tuis cunctis diebus quibus vivunt super faciem terrae quam dedisti patribus nostris 2 Chroniques 6.32 externum quoque qui non est de populo tuo Israhel si venerit de terra longinqua propter nomen tuum magnum et propter manum tuam robustam et brachium tuum extentum et adoraverit in loco isto 2 Chroniques 6.33 tu exaudies de caelo firmissimo habitaculo tuo et facies cuncta pro quibus invocaverit te ille peregrinus ut sciant omnes populi terrae nomen tuum et timeant te sicut populus tuus Israhel et cognoscant quia nomen tuum invocatum est super domum hanc quam aedificavi 2 Chroniques 6.34 si egressus fuerit populus tuus ad bellum contra adversarios suos per viam in qua miseris eos adorabunt te contra viam in qua civitas haec est quam elegisti et domus quam aedificavi nomini tuo 2 Chroniques 6.35 ut exaudias de caelo preces eorum et obsecrationem et ulciscaris 2 Chroniques 6.36 si autem et peccaverint tibi neque enim est homo qui non peccet et iratus fueris eis et tradideris hostibus et captivos eos duxerint in terram longinquam vel certe quae iuxta est 2 Chroniques 6.37 et conversi corde suo in terra ad quam captivi ducti fuerant egerint paenitentiam et deprecati te fuerint in terra captivitatis suae dicentes peccavimus inique fecimus iniuste egimus 2 Chroniques 6.38 et reversi fuerint ad te in toto corde suo et in tota anima sua in terra captivitatis suae ad quam ducti sunt adorabunt te contra viam terrae suae quam dedisti patribus eorum et urbis quam elegisti et domus quam aedificavi nomini tuo 2 Chroniques 6.39 ut exaudias de caelo hoc est de firmo habitaculo tuo preces eorum et facias iudicium et dimittas populo tuo quamvis peccatori 2 Chroniques 6.40 tu es enim Deus meus aperiantur quaeso oculi tui et aures tuae intentae sint ad orationem quae fit in loco isto 2 Chroniques 6.41 nunc igitur consurge Domine Deus in requiem tuam tu et arca fortitudinis tuae sacerdotes tui Domine Deus induantur salute et sancti tui laetentur in bonis 2 Chroniques 6.42 Domine Deus ne averseris faciem christi tui memento misericordiarum David servi tui

2 Chroniques : Caput 6

Solomon's Prayer of Dedication

Chapter 6 of the book of 2 Chronicles records Solomon's prayer of dedication. This passage raises a vital question: how does a leader intercede for his people? Through this eloquent prayer, Solomon addresses various aspects of national and individual life, revealing his understanding of the spiritual challenges of his time.

Themes Addressed in the Prayer

This rich prayer explores fundamental themes such as repentance, forgiveness, justice, and God's faithfulness to his covenant. Solomon anticipates the future challenges his people might face and implores divine intervention to guide and protect them.

Chapter 6 of 2 Chronicles also highlights the central role of the Temple in Israel's spiritual life, a sacred space where the people can draw closer to God. To deepen our understanding of this historic prayer, consider five biblical passages that shed light on its enduring principles.

Enlightening Bible Passages

1 Kings 8:27: "But can God dwell on earth? Even the highest heavens cannot contain you, much less this temple that I have built!" This verse echoes Solomon's prayer in 2 Chronicles 6, expressing wonder at God's presence in the temple. Acts 7:48-49: "However, the Most High does not dwell in houses made by hands. As the prophet says, 'Heaven is my throne, and the earth is my footstool. What kind of house will you build for me?' says the Lord, 'or where will I rest?'" Stephen quotes Isaiah, reflecting on the theme of God's dwelling place addressed in Solomon's prayer. 9:24: "For Christ did not enter a temple made by men, which is the image of the true one, but into heaven itself, now to appear before God for us." This verse contrasts Solomon's earthly temple with the heavenly sanctuary, developing the concept of the divine dwelling mentioned in 2 Chronicles 6. Matthew 21:13: "And he said to them, 'It is written: "My house shall be called a house of prayer," but you have made it a 'den of robbers.'" Jesus quotes Isaiah, which echoes the purpose of the temple expressed in Solomon's prayer.

1 Peter 2:5: "You also, like living stones, are being built into a spiritual house to be a holy priesthood, offering spiritual sacrifices acceptable to God through Jesus Christ." Peter uses the metaphor of the temple, a central theme of 2 Chronicles 6, to describe the church as a spiritual house.

Meditating on these passages, we are invited to consider how we, in turn, can intercede for our community and deepen our relationship with God through prayer.